Mijn gereedschap door de jaren heen

Afbeelding van de Agfa Clack rolfilmcameraDe eerste foto's maakte ik met de Agfa clack van mijn moeder. Door het grote formaat negatieven van deze eenvoudige rolfilmcamera (60X90 mm) waren er opmerkelijk scherpe foto's mee te maken. Maar juist aan het einde van de jaren zestig raakte het rolfilmformaat bij amateurfotografen in onbruik. Rolfilmcamera's waren niet erg handzaam, het in- en uitspoelen van de rolfilm was een riskant werkje dat het daglicht niet verdroeg en de rolfilm zelf bevatte maar een klein aantal opnames (afhankelijk van het formaat). Na de Tweede Wereldoorlog was de kleinbeeldcamera (36X24 mm) dan ook aan een snelle opmars begonnen. Zelf had ik wel een kleinbeeldcamera willen hebben, maar voor een tiener waren deze camera's te duur. Mijn eerste fotocamera werd daarom een instamatic-camera. De instamatic-camera was vooral ontworpen voor mensen die af en toe een kiekje wilden maken. Het cameramodel bood dezelfde handzaamheid als de kleinbeeldcamera, maar was gemakkelijker in het gebruik doordat men het in- en uitspoelen van de film niet meer zelf behoefde te doen.

Afbeelding van Praktika LBIn principe was de kwaliteit van de lens van de camera waarschijnlijk niet veel minder dan van de Agfa clack, maar door het kleine negatiefformaat waren er eigenlijk geen scherpe foto's mee te maken. Een krantenwijk op mijn zeventiende jaar bood de oplossing. Binnen een jaar sparen was een kleinbeeld spiegelreflexcamera financieel binnen handbereik. De Japanse camera's waren nog wat te prijzig en zo kwam mijn eerste echte fotocamera uit de DDR: een Praktica LB met een ingebouwde (maar niet gekoppelde!) belichtingsmeter. De kitlens die bij deze camera werd geleverd was (zoals zo vaak) niet veel zaaks. Daarom koos ik voor de wat meer robuste Jena T-lens.