Op maandag maakten wij een wandeling naar een hoger gelegen dorp dat reeds 25 jaar was verlaten. In ons kleine landje, waarin iedere vierkante meter benut moet worden, is zoiets ondenkbaar! Gedurende een kwart eeuw heeft men het gehele dorp, met al zijn huizen en gebouwen,  gelaten voor wat het was. En langzaam heeft de natuur de berghelling weer in bezit genomen. Een prachtige plaats om je eens helemaal op Urbex-fotografie te richten! Toen ik mij bij een villa langs een monumentale maar vervallen trap, door het struikgewas een weg naar binnen baande, voelde ik mij een sprookjesprins op weg naar de prinses om wakker te kussen. Maar helaas! De schone slaapster heb ik niet aangetroffen. In de late middagzon zag alles  er weliswaar zeer vervallen, maar toch ook wel vredig uit. Vergane glorie die er gelaten in berust dat de natuur weer bezit van haar neemt.  

kaartje van de gelopen routeWat jammer dat we slechts een uur hadden om in deze verlaten wereld rond te dolen! Het stijle bergpad waarlangs wij op de heenweg naar het dorp liepen, bleek later niet de enige toegangsweg.  De terugweg, bracht ons,  langs een goed begaanbare weg, weer snel in Capileira. Aan de ene kant was het oneindig jammer dat wij niet via de kortste weg naar het verlaten dorp waren gelopen, zodat we de gehele middag de tijd hadden gehad om in het verlaten dorp te fotograferen. Aan de andere kant was de wandeling over de Rio de Poqueira door het smalle dal omhoog ook zeker de moeite waard. Het zou jammer zijn geweest wanneer we deze tocht hadden overgeslagen.

Enfin, wanneer ik ooit nog eens op eigen gelegenheid in het dal van de Rio de Poqueira kom, dan staat een bezoek aan het verlaten dorp zeker op het programma!