Waarom ik graag fotografeer

U zult zich wellicht afvragen waarom iemand met zeer slechte ogen juist een passie ontwikkelt voor fotografie. Fotograferen is immers vooral een kwestie van goed en graag kijken!

Er bestaat een hardnekkige mythe dat mensen met slechte ogen een zeer goed gehoor ontwikkelen. Het lijkt ook wel een logische gedachte dat je de beperking van een zintuig compenseert door het gebruik van een ander zintuig extra scherp te ontwikkelen. Onze zintuigen zijn echter slechts de instrumenten die de prikkels van buiten aan onze hersens doorgeven. De interpretatie en de waardering van die prikkels wordt door onze hersenen gedaan en niet door onze zintuigen. De vraag of iemand visueel of juist auditief is ingesteld wordt daarom niet bepaald door (de kwaliteit) van onze ogen en oren, maar door onze hersenen. Van nature ben ik visueel ingesteld ook al ben ik geboren met een oogafwijking.

Mijn grootvader was verdienstelijk (zondags-) Kunstschilder en mijn moeder was modetekenares. Het figuratief schilderen of tekenen is mij zelf echter niet gegeven omdat daarvoor de informatie die mijn ogen doorgeven over het onderwerp te onnauwkeurig is om het met tekenpen of kwast te kunnen reproduceren. Op school bemerkte ik bijvoorbeeld dat ik wel een fantasieportret kon tekenen maar geen gelijkend portret van een model kon tekenen. Hierdoor was er geen stimulans om de teken- of schildertechniek verder te ontwikkelen.

Bij fotografie speelt dit niet of in veel mindere mate een rol. Wanneer men maar goed genoeg ziet om een onderwerp te onderscheiden en te selecteren, dan is fotograferen ook mogelijk voor iemand met zeer slechte ogen.