Nog ruim voor de eeuwwisseling verschenen er digitale fotocamera's op de markt. Het waren nog geen echte concurrenten voor de spiegelreflexcamera. Pas toen de eerste betaalbare digitale spiegelreflexcamera's verschenen, werd de overstap van analoog naar digitale fotografie een serieuse optie. Als bezitter van een Canon EOS 1000 met verschillende objectieven, was het zinvol om de Canon-objectiefvatting nog even vast te houden. Ik koos daarom in eerste instantie voor de Canon EOS 350D. De technische ontwikkeling van de digitale spiegelreflex gaan echter razend snel en de verleidingen die hiermee samenhangen zijn groot! Inmiddels bezit ik een EOS 650D. Die bevalt mij goed.

Wanneer ik mijn oude Olympus OM2 camera uit 1979 vergelijk met de EOS 650D valt direct op hoeveel groter en zwaarder digitale spiegelreflexcamera's zijn in vergelijking met de analoge voorgangers, zeker in combinatie met de huidige generatie zoomlenzen! En dat terwijl de oude spiegelreflexcamera's al aan de forse kant waren in vergelijking met andere type fotocamera's! Vooral op vakantie in de bergen is het formaat en het gewicht van de digitale spiegelreflex een belangrijk praktisch bezwaar. 

Daarom volg ik al geruime tijd met belangstelling de ontwikkeling van de systeemcamera waarbij niet meer met behulp van een opklapbare spiegel en een optische zoeker door de lens gekeken wordt, maar het beeld op de sensor direct gestuurd wordt naar een elektronische zoeker.  Deze fotocamera's zijn zonder spiegelhuis aanzienlijk lichter en kleiner dan de spiegelreflex, maar bieden in toenemende mate dezelfde (optische) kwaliteit en mogelijkheden.

De overdracht van het beeld naar de elektronische zoeker geeft wel een zekere vertraging en het beeld is minder vloeiend dan wanneer men door de lens kijkt met een optische zoeker. Vooral bij bewegende onderwerpen, zoals sportfotografie is dat een nadeel.  Maar op vakantie in de bergen zijn de voordelen doorslaggevend. 

Deze fotoreis naar Zuid-Spanje was een goede gelegenheid om de aanschaf van een systeemcamera serieus te overwegen. Ik wilde er kwalitatief echter niet op achteruit gaan. Dat betekende dat het geen goedkope aanschaf zou worden. In eerste instantie wilde ik trouw blijven aan Canon in verband met de EOS-objectiefvatting. Maar Canon is te laat gestart met de ontwikkeling van zijn systeemcamera en loopt met de EOS M3 nog steeds achter.  Bovendien zijn de DSRL-lenzen minder geschikt voor gebruik op een systeemcamera. Aan nieuwe objectieven valt daarom toch niet te ontkomen. Olympus is altijd het meest innovatieve merk van fotocamera's geweest. Met veel genoegen heb ik vroeger gewerkt met mijn Olympus OM2. De moderne systeemcamera's van Olympus, de OM-D serie, heeft een fraaie retro-look en lijkt uiterlijk sterk op de OM2. Mijn keuze viel daarom op de Olympus OM-D5 II, een camera met zeer veel mogelijkheden en uiterst compact. Op de plaats van het vroegere spiegelhuis in de OM2 heeft men in de OM-D5 II een volwaardige elektronische zoeker geplaatst. De kleine fotosensor (half kleinbeeld) zou echter, vooral in slechte lichtomstandigheden, een achteruitgang ten opzichte van het APS-c formaat van de EOS 650 betekenen. Bovendien bleek in de winkel dat de OM-D5 II helemaal niet prettig in de hand ligt. De grip is heel beperkt en heeft een nare scherpe rand. De Fujifilm Xt-1 daarentegen heeft wel een APS-c formaat sensor, heeft eveneens een fraaie retro-look en ligt als gegoten in de hand.  Bovendien beschikt de Xt-1 over een  grote en heldere  elektronische  zoeker en heeft opvallend veel draai-knoppen zodat voor veel instellingen geen gebruik van het menu behoeft te worden gemaakt. Zelfs de belichtingscompensatie wordt ingesteld met een enorm wiel. Aanvankelijk leek mij dit wat overdreven. Maar tijdens de cursus wees Lex ons nadrukkelijk op het belang van belichtingscompensatie om, naast de mogelijkheden van sluitertijd, diafragma en ISO-waarde, de belichting naar eigen wens te beïnvloeden.

Na de aanschaf van de Fujifilm Xt-1 camera te samen met een 18-55 mm en een 55-200 mm lens, restte mij nog slechts enkele maanden om het toestel onder de knie te krijgen voor de fotoreis. De verschillen met de EOS 650D zijn groot. Het was niet eenvoudig.  Eigenlijk heb ik de camera pas tijdens de fotoreis echt leren waarderen. De systeemcamera heeft de verwachtingen waargemaakt. Het was aanzienlijk prettiger om met de Xt-1 door de bergen te sjouwen dan voorheen met de EOS 650D. De kwaliteit en mogelijkheden vallen zeker niet tegen.

Tandenknarsend heb ik nu gelezen dat er dit jaar nog een Fujifilm Xt-2 opkomst is met aanzienlijk betere specificaties. Maar ja, dat houd je altijd. Op het moment dat je een fotocamera koopt, is hij al verouderd. Ik hoop wel dat Fujica met de introductie van de Xt-2 ook het aantal beschikbare objectieven zal uitbreiden. Want in vergelijking met Olympus is dat nu nog behelpen. De fujifilm objectieven zijn erg duur en er zijn vrijwel geen vreemdmerk-objectieven die volledig communiceren met de bodycamera.     

De Fujifilm Xt-1 systeemcamera

De Fujifilm Xt-2 systeemcamera

terug naar fotoreis Andalusië